Ik fiets door het prachtig Drents landschap op weg naar Assen. Ff wat anders dan het stukje wereldleed waar ik me sinds eind juli in heb gestort...af en toe plof ik neer op een bankje. Mijn hoofd vol gedachten en tegenstrijdigheden...
Ik denk aan de mensen die zich al dagen soms weken "voor de poort" bij het aanmeldcentrum Ter-Apel bevinden. Mensen als jij en ik... De een had mijn zoon kunnen zijn, de ander mijn neef, een volgende mijn vader, mijn moeder, mijn nichtje, mijn dochter, mijn beste vriend , mijn hartsvriendin...
Verreweg de meesten zijn op de vlucht voor oorlog en geweld, op zoek naar rust, vrede en veiligheid. Op het moment allemaal in de overleef stand. Ze zijn slim, beleefd, respectvol, behulpzaam en kunnen niet wachten om zich in Nederland nuttig te maken met kennis, vriendelijkheid en ervaring.
Ze staan voor het hek... Met voeten vol blaren, met wonden, gebroken harten (ook letterlijk) en afgematte ruggen... In veel gemeenten heerst het idee dat men met die mensen, de oorlog in huis haalt.... Een gedachte om moedeloos van te worden. En zooo niet waar!
Laten we het lied van Wende Snijders eens omdraaien...
Als de oorlog komt en als jij dan moet schuilen... Mag jij dan bij mij?
Mijn hart huilt fietsend door het paradijslijk vredig Drenthe... Ik gun dit iedereen...
